Tesla Model 3 w nadwoziu Chevroleta Bel Air z 1955 roku
Kalifornijski warsztat West Coast Customs zbudował elektrycznego Chevroleta Bel Air, choć z oryginalnego auta zostało w nim niewiele poza nadwoziem. Projekt B-Zero to Tesla Model 3 bez karoserii, na której osadzono blachy klasyka z 1955 roku. Samochód można ładować na Superchargerach.
Stare nadwozie, nowa platforma
Zamówienie złożył wieloletni klient warsztatu, Troy Swope. Chce przerobić na napęd elektryczny całą swoją kolekcję samochodów, a na początek wybrał Bel Aira. Wcześniej firma zbudowała dla niego Chevelle’a z dużym silnikiem spalinowym.
Założyciel i szef warsztatu, Ryan Friedlinghaus, sam jeździ Teslą. Nie chciał wyjmować z Modelu 3 silników i baterii, żeby przenosić je do starego Chevroleta. Zamiast tego Tesla zostaje w całości, a Chevrolet pełni rolę nadwozia. Warsztat stosuje to podejście od lat w autach spalinowych: dawne GTO na nowym GTO, Camaro na Camaro, Mustang na Mustangu. B-Zero to pierwszy projekt, w którym pod spodem jest Tesla.
Friedlinghaus przyznał: „To brzmi prosto, ale ten proces był żmudny”.
Kłopot z rozstawem osi
Zanim założono jakiekolwiek elementy Chevroleta, ekipa przejechała się po okolicznych ulicach samą platformą Modelu 3, bez drzwi, świateł i pasów bezpieczeństwa. Friedlinghaus żartował, ile przepisów w ten sposób łamią, ale auto jechało bez zarzutu.
Prawdziwym wyzwaniem był rozstaw osi. Chevrolet z 1955 roku ma 115 cali (ok. 292 cm), a Model 3 ma 113,2 cala (ok. 288 cm). W autach spalinowych warsztat potrafi skrócić lub wydłużyć ramę nowszego samochodu, żeby pasowała do dawnego nadwozia. W Tesli to niemożliwe, bo podłogę stanowi pakiet baterii. Zmieniono więc nadwozie: powiększono tylne nadkola Bel Aira, tak by koła stały tam, gdzie wizualnie powinny.
Z zewnątrz klasyk, w środku Tesla
Klient chciał, by z zewnątrz auto wyglądało na w większości seryjnego Bel Aira. Oryginał był czerwony, więc B-Zero również dostał czerwony lakier, w wykończeniu satynowym, z błyszczącymi czarnymi akcentami.
Wnętrze to nadal Model 3. Zachowano kierownicę i centralny ekran dotykowy, a całość dopasowano do karoserii Chevroleta. Fotele obszyto czarną alcantarą w stylu zamszu z białymi przeszyciami w ośmiokątny wzór, który według Friedlinghausa zaczerpnięto z Lamborghini Urus. Dodano czerwone akcenty i napis „B-Zero” na desce rozdzielczej.
Według szefa warsztatu cel był prosty: z zewnątrz ma to być „naprawdę ładny Bel Air”, a dopiero po otwarciu drzwi okazuje się, że w środku jest Tesla. Reakcje są podzielone. Część osób jest oburzona elektryfikacją klasyka, inni uważają, że wyszło świetnie. Klient należy do tej drugiej grupy. Mówi, że autem łatwo się jeździ, a każda podróż jest małym wydarzeniem.
Co to oznacza w praktyce
Zaletą takiego rozwiązania jest to, że nie trzeba rozbierać Tesli na części. Zostają jej struktura nadwozia na wypadek zderzenia, zarządzanie temperaturą baterii, oprogramowanie, aktualizacje przez internet i dostęp do Superchargerów. Dla porównania: Mustang z 1966 roku, przerobiony wcześniej w tym roku przez warsztat z Sacramento, kosztował około 40 tys. dolarów i zajął dwa lata, bo do klasyka wszczepiano fragmenty podłogi Modelu 3.
- Plusy: mniej własnej inżynierii, zachowane funkcje Tesli, szybsza realizacja.
- Minusy: wnętrze i proporcje nie są w pełni oryginalne, co nie spodoba się purystom.
W Polsce takie auta pozostają raczej ciekawostką. Sieć Superchargerów działa także u nas, więc ładowanie nie byłoby problemem. Jednak przeróbka tej skali oznaczałaby zapewne konieczność badania technicznego i zmian w dokumentach pojazdu, a to wymagałoby sprawdzenia w stacji diagnostycznej i urzędzie. Podobne projekty pokazują natomiast, w którą stronę może pójść elektryfikacja klasyków: nie przez wymianę napędu w starym aucie, lecz przez założenie starego nadwozia na gotową, nowoczesną platformę.
Źródło: Electrek – „West Coast Customs turns a Tesla Model 3 into a 1955 Chevy Bel Air”